Het bezoek van Prins Harry en Meghan aan Australië roept, zoals wel vaker, gemengde gevoelens op. En eerlijk gezegd, als ik kijk naar de kosten die aan dit vierdaagse evenement verbonden zijn, dan kan ik me de ophef best voorstellen. Het is niet niks als je hoort dat deelname aan activiteiten met Meghan Markle zelf al een astronomisch bedrag van zo'n 1.625 euro per persoon kost, exclusief de VIP-ervaring die nog hogere prijskaartjes kent. Persoonlijk vind ik het opmerkelijk hoe de koninklijke familie, of ex-koninklijke familie in dit geval, zulke commerciële evenementen organiseert. Het voelt toch een beetje als een marktplein waar je letterlijk een 'meet & greet' kunt kopen.
Wat dit bezoek extra prikkelend maakt, is de combinatie van charitatieve doelen en lucratieve arrangementen. Aan de ene kant bezoekt het paar een kinderziekenhuis in Melbourne, wat ongetwijfeld de harten van velen raakt. Harry zal ook spreken op een top over mentale gezondheid, een onderwerp dat gelukkig steeds meer aandacht krijgt. Maar dan, de toegangstickets voor die top kosten al zo'n zeshonderd euro! Dit roept bij mij de vraag op: waar ligt de grens tussen het promoten van een goed doel en het maximaliseren van winst? Het is een dunne lijn, en ik vrees dat deze lijn hier wat te veel opgerekt wordt.
De retraite in Sydney, met yogasessies, klanktherapie en discoavonden met Meghan, klinkt als een droom voor sommigen, maar voor velen is het simpelweg onbetaalbaar. Het is fascinerend hoe deze evenementen inspelen op de fascinatie voor het koningshuis, en daar blijkbaar een flinke duit geld mee willen verdienen. Wat veel mensen niet beseffen, is dat dit soort evenementen, hoe goed bedoeld ook, ook een enorme logistieke en beveiligingsoperatie vereisen. En dat, zoals de oppositieleider van Victoria, Jess Wilson, terecht aanstipt, dit vaak ten koste gaat van belastinggeld. Het is toch wrang dat de gewone burger indirect meebetaalt aan de beveiliging van een evenement waarvoor hij of zij zelf een fortuin zou moeten neertellen.
De petitie die door 45.000 mensen is ondertekend, is een duidelijk signaal. Het laat zien dat er een significant deel van de bevolking zich niet kan vinden in deze gang van zaken. Vanuit mijn perspectief is het niet zozeer de aanwezigheid van Harry en Meghan die stoort, maar de manier waarop hun bezoek wordt gecommercialiseerd en gefinancierd. Het voelt een beetje als een gemiste kans om een voorbeeld te stellen van bescheidenheid en dienstbaarheid, in plaats van een demonstratie van exclusiviteit en commerciële opportuniteit. Men zou kunnen zeggen dat ze hiermee de kloof tussen de elite en de gewone mens vergroten, in plaats van deze te overbruggen.
Als we een stap terugzetten en hierover nadenken, dan zien we een patroon dat zich vaker herhaalt. De aantrekkingskracht van de koninklijke familie is enorm, en bedrijven en organisatoren proberen daar gretig op in te spelen. Maar waar blijft de kritische reflectie? Waarom wordt er niet vaker gevraagd naar de ethische implicaties van zulke dure evenementen, zeker wanneer ze gepaard gaan met publieke middelen? Het is een complex samenspel van publieke fascinatie, commerciële belangen en politieke gevoeligheid. En in dit geval, lijkt de balans toch behoorlijk scheef te hangen, wat onvermijdelijk leidt tot protest en onvrede. Het is te hopen dat toekomstige bezoeken, of welke evenementen dan ook, beter rekening houden met de bredere maatschappelijke context en de financiële realiteit van de meeste mensen.
